DZR (Dezincification Resistant) oraz CW617N to stopy mosiądzu, które jednak znacząco różnią się odpornością na odcynkowanie (dezynkifikację) – rodzaj korozji mogący osłabić elementy mosiężne. CW617N jest standardowym stopem mosiądzu podatnym na dezynkifikację, natomiast mosiądz DZR został specjalnie zaprojektowany tak, aby był odporny na ten typ korozji. Różnica ta wynika z ich składu oraz procesów produkcyjnych – DZR zawiera dodatki takie jak arsen lub nikiel, które zapobiegają dezynkifikacji.
CW617N
Skład:
Zazwyczaj zawiera miedź (57–59%), cynk (37–40%) oraz ołów (1,5–2,5%).
Dezynkifikacja:
Wysoka podatność na odcynkowanie, szczególnie w agresywnym środowisku wodnym.
Zastosowanie:
Zawartość ołowiu może ograniczać jego stosowanie w instalacjach wody pitnej.
Obróbka:
Dobra obrabialność dzięki zawartości ołowiu.
Mosiądz DZR (Dezincification Resistant)
Skład:
Skład może się różnić, jednak mosiądz DZR zwykle zawiera więcej miedzi i mniej cynku niż CW617N. Zawiera również dodatki takie jak arsen (do 0,15%) lub nikiel (do 0,3%), które zapobiegają dezynkifikacji.
Dezynkifikacja:
Specjalnie zaprojektowany, aby być odpornym na dezynkifikację, co czyni go odpowiednim do zastosowań, w których odporność na korozję ma kluczowe znaczenie.
Zastosowania:
Stosowany w instalacjach hydraulicznych, armaturze wodnej oraz innych aplikacjach, gdzie kontakt z wodą może prowadzić do korozji.
Produkcja:
Może być droższy od CW617N ze względu na specyficzne procesy stopowe i produkcyjne.
Główne różnice
Odporność na dezynkifikację:
DZR jest specjalnie zaprojektowany, aby być odpornym na dezynkifikację, podczas gdy CW617N nie posiada takiej odporności.
Skład:
Mosiądz DZR ma inny skład, często z niższą zawartością cynku i wyższą zawartością miedzi oraz dodatkami takimi jak arsen lub nikiel.
Zastosowanie:
DZR jest preferowany w sytuacjach, gdzie problemem jest korozja, natomiast CW617N nadaje się do ogólnego zastosowania, gdy dezynkifikacja nie stanowi głównego zagrożenia.
Koszt:
Ze względu na szczególne wymagania produkcyjne mosiądz DZR może być droższy.
Dezynkifikacja to rodzaj korozji, który dotyczy mosiądzu – stopu miedzi i cynku. Polega na selektywnym usuwaniu cynku ze stopu, pozostawiając porowatą strukturę bogatą w miedź. Proces ten osłabia mosiądz i może prowadzić do nieszczelności, pęknięć, a nawet awarii elementu.
Czym jest dezynkifikacja?
Dezynkifikacja to forma korozji, w której cynk jest usuwany z mosiądzu w sposób selektywny.
Pozostaje porowata warstwa bogata w miedź, która jest słabsza niż pierwotny materiał.
Proces ten może występować w różnych środowiskach, ale szczególnie często pojawia się w instalacjach wodnych.
Jak do niej dochodzi?
Cynk jest bardziej reaktywny niż miedź, dlatego w określonych warunkach jest bardziej podatny na korozję. W obecności wody – szczególnie o wysokiej zawartości chlorków lub siarczanów, niskiej alkaliczności lub przy pH około 8 – cynk może się rozpuszczać, podczas gdy miedź pozostaje. Proces ten może zachodzić równomiernie na całej powierzchni lub lokalnie, tworząc ubytki lub zatory.
Skutki dezynkifikacji:
Osłabienie elementu mosiężnego, co może prowadzić do nieszczelności, pęknięć lub złamania.
Zmniejszona wytrzymałość mechaniczna w obszarze objętym korozją.
Zmiana koloru mosiądzu z żółtego na różowawy lub czerwonawy.
Zapobieganie dezynkifikacji:
Stosowanie stopów mosiądzu o niższej zawartości cynku (poniżej 15%).
Dodawanie pierwiastków stopowych takich jak cyna, arsen lub antymon.
Zapewnienie odpowiedniego składu chemicznego wody oraz unikanie stojącej wody lub wysokiego poziomu chlorków.
Stosowanie mosiądzu odpornego na dezynkifikację (mosiądz DZR) w instalacjach wodnych.
